MB Automobile
Kullanıcı
Prof
| Gönderilenler: 91 |  |
|
NARKOZ - 05/11/2007 08:26
tekbir, kendini aradan kaldırıp, dünyayı arkaya atmak demek. kıble, ait olduğun ırk ve toplum ne olursa olsun, kendini Kâbe etrafında toplayanların içinde eritmen demek. rükû, kendi varlığını kaderin büklümlerinde, iniş çıkışlarında bilip tam teslim olmak demek. secde, nefsini ve malını sıfırlayıp Rabbin huzurunda erimek demek. ömrünü iki namaz arasında biliyorsan, iki namaz arasında da tekbir et, bencilliğini yık. iki namaz arasında da kıbleye sadık kal; ırkına göre üstünlük biçme kendine. iki namaz arasında da rükuda ol, O'nun hükmüne boyun eğ. iki namaz arasında da secde de ol, varlığını O'nun kudret elinde bil, büyüklenme.
İnsanın yeryüzündeki sapkınlıklarının belki de en belalısı, kendi kendine sarkıntılık ediyor oluşundadır. İnsan kendi kendine sarkıntılık ediyor, çünkü yolların çatallandığı her kavşakta gözlerini yummayı, iradesini askıya almayı, dolayısıyla bile-isteye kendini uçurumun kıyısına taşımayı çok iyi beceriyor. Ne ki varlığın dili çatallı, ne ki yollar hep ikiye ayrılıyor, ne ki insan her an bir tercihin kıyısında buluyor kendini. Meleğin ilhamına kulak kabartmamak şeytanın vesvesesine ayarlı kılıyor bizi.
Şu zavallı ademoğlunun cümle hayır işlerde elinin kısa, cümle şer işlerde elinin ne kadar uzun olduğunu ibretle temaşa ediyorum da halimize acıyorum. İnsan’a sadece acıyorum: Biliyorum ki bungun bir ruyadan ibaret olan hayatından geriye sadece bir “pişmanlıklar albümü” kalacak. Sonsuz iştiha, doyumsuz arzular, darası alınmaz kantara vurulmaz emeller ortasında öylece kalakalmak. Ruyanın tam ortasında boğularak ağlamak, sadece “düşleyen bir düş” olmanın sancılı kıvrantısı. Hepsi bu.
Kadim bilgelere katılmamak mümkün mü? Bütün şaşaası, bütün debdebesi ve ihtişamıyla dünyanın gerçekliği, içinde çok renkli maceraların bulunduğu bir “düşazma”dan başka bir şey değil. Onca sahici zannedilen maceranın sonu birkaç damla ıslaklıktır. Görülen büyük kozmik ruyanın içinde küçük ruyanın bizatihi kendisi olarak insan, tüm yapıp etmelerinin bir “oyun ve oynaş”tan ibaret olduğunu anlamak istemiyor.”Tüm insanlar (bu alemde) uykudadırlar, ancak öldüklerinde bu uykudan uyanırlar” hakikatini işitmediği için kendine sarkıntılık etmeye devam ediyor. Oyunu sadece bir oyun bilerek oynamadığı, oyunun gel geç heyecanlarına tüm varlığını kaptırdığı için zatına karşı sapkınca girişimlerde bulunuyor.
Söyleyin bana ey insan kardeşlerim! Ellerimizi iri iri açıp da denizi tutku ve şehvetle avuçladığımızda avucumuzda kalan nedir? Elimizdeki paslı kevgirle dalgaların bütün köpüğünü süzdüğümüzde kevgirimizde biriken nedir? Ulu dağların zirvelerinde irikıyım çuvalllara bulutları tıkıştırdığımızda çuvalın dibinde ne kalır? Yüreğimizle aklımız arasındaki ulu değirmenin taşları biteviye dıştan içe doğru akıp gelmekte olan suları öğütmeye yeltendikçe kendinden başka neyi öğütüyor? Dağda, bayırda, yaylada sürekli yel otlamakla meşgul bir hayvancağız derununda gürültülü bir uğultudan başka ne işitir?
Bizler, şu yeryüzünün evlatları duygularımız vasıtasıyla etrafımızı saran çokluk dünyasını idrak etmekte, tefrik ve temyiz etmekteyiz. Biçare aklımızla gözlemlerimize bir çekidüzen vermekte ve böylelikle güya çevremizde muhkem kal’alar inşa etmekteyiz. Bu muhkem zannettiğimiz kal’alarda gurur ve haşmet dolu bir edayla kurumlanmaktayız. Bilmiyoruz ki o sağlam zannettiğimiz korunaklar, yaprağın dala olan misafirliği kadar iğreti, örümceğin duvarlar arasına ördüğü evi kadar titrektir. İşte zalimliğimizin, cahilliğimizin ve sapkınlığımızın girdabı bu mihrakın etrafında yivlenmektedir. Böyleyken böyle...
yusuf özkan özburun
İletiyi düzenleyen: MB Automobile, de: 05/11/2007 08:27
[size=5][/size]
İletiyi düzenleyen: MB Automobile, de: 05/11/2007 08:33
|
